New Forest National Park

Wilde pony’s

Hoewel ik geen paardenmeisje ben voel ik toch een zekere opwinding als we New Forest inrijden. Een nationaal park dat in 1079 door de Engelse koning Willem I werd gebruikt als jachtterrein, zo leren we in het Heritage Center. Later werd het gebied gebruikt voor hout voor de koninklijke vloot, en inmiddels is het uitgegroeid tot een bijzonder voorbeeld van natuurontwikkeling waar verschillende grote grazers vrij rondlopen. Tijdens ons eerste verkennende rondje door het New Forest National Park komen we al meteen oog in oog te staan met de grote aantallen wilde pony’s die hier een belangrijke rol spelen als grazers. De zoektocht naar de andere grote bewoners van dit gebied laat nog even op zich wachten.

Levend schilderij 

Na een rustig ontbijt besluiten we naar het wildlife park te gaan. Daar ontmoeten we misschien wel de meest energieke bewoners van het park: otters. Grote, kleine, speelse… ze zijn zó leuk en grappig. De kinderen vinden het geweldig, maar wij staan er minstens net zo gefascineerd naar te kijken.

Na al dat kijken en spelen rijden we verder naar onze lunchplek, Paddle in the Forest in het charmante dorp Brockenhurst. Echt zo’n plek waarvan je denkt: hier wil ik eigenlijk gewoon elke dag even zitten. Lekker eten, goede koffie en een ontspannen sfeer, een absolute aanrader.

Wat Brockenhurst nog meer bijzonder maakt, ontdek ik zodra we weer naar buiten lopen: ezels en pony’s die gewoon vrij door het dorp bewegen. Ze lopen langs auto’s, steken rustig de weg over en lijken totaal niet onder de indruk van ons mensen. Ik moet er om lachen, thuis zou dit ondenkbaar zijn. Hier mogen ze al eeuwen vrij rondlopen; een traditie die nog steeds wordt gerespecteerd. De huizen zijn zelfs aangepast met een wildrooster voor elke tuin zodat je mooie gazon en bloemen niet telkens worden opgegeten. 

In de middag stappen we in de auto voor de Rhinefield Ornamental Drive. Het voelt alsof we door een levend schilderij rijden. Hoge bomen, licht dat gefilterd door de bladeren valt, en op onverwachte momenten weer wilde paarden die langs maar ook op de weg staan. Met recht een van de meest pittoreske gedeeltes van het nationaal park. 

En hoewel al die prachtige lange wandelroutes door het park mijn aandacht trekken zijn Jasper en Anne daar minder enthousiast over. We besluiten daarom om voor de kortere maar imponerende Tall Tree Trail te gaan. En ja, die naam maakt het volledig waar. Enorme (sequoia) bomen, rustige paden, omgevallen boom bruggetjes en het geruis van de wind tussen de bladeren. Een perfect moment om even bij te komen. De stammen van de bomen zijn groter dan wij met ons vieren kunnen omarmen en de roodborstjes komen ons vergezellen op het bankje halverwege de route. Veel van de bomen langs deze route zijn ooit aangeplant in de 19e eeuw om indruk te maken op bezoekers van landgoederen. Missie geslaagd, wat ons betreft.

Katten & Kanonnen 

Met een insidertip van mijn zus gaan we de volgende dag op weg naar de kust. New Forest strekt zich namelijk uit tot aan de zee. Maar eerst maken we een stop bij nog een insidertip, Paws for thought cat café. De perrrrrrfecte plek voor kattenliefhebbers en een kopje thee of een catpurrccino.  Meerdere katten leven in het café met geweldige katten chill plekken en zelfs de thee met scones wordt in kattenstijl geserveerd. 

Na weer een leuke autorit langs de wilde paarden en veulen (oooohhhh) komen we aan bij de kust. Een stevige wind waait en ondanks de zon en prima temperatuur trekken we toch onze jassen aan. Bij Milford on Sea gooien we steentjes in het water en lopen we richting het bootje naar Hurst Castle. Onze snackbox (lees eten om de kinderen van energie te voorzien) wordt bij het wachten op het bootje goed gebruikt. En even later varen we langs vele zeilboten richting het kasteel. Hurst Castle is een historisch artilleriefort uit 1544. Je kunt het bereiken via een wandeling langs de zee of zoals wij doen met een kleine veerboot uit Keyhaven.

Net als we aankomen bij het kasteel bedenkt Anne zich dat ze haar tas met telefoon aan het bankje bij de haven heeft laten hangen. Dennis en Anne besluiten een snelle ronde te doen om daarna direct weer terug te gaan naar de haven in de hoop dat de tas er nog hangt. Die snelle ronde is aan Jasper niet besteed. Hij is er even helemaal klaar mee en vindt een fijn rustig beschermd plekje in de zon en uit de wind. De welbekende stop en zit reactie van downsyndroom. Dus ga ik er maar naast zitten en staren we samen zonder woorden voor ons uit. Na een minuut of 10 gaat hij zelfs even liggen en speelt wat met een steentje. Daarna staat hij op en zegt ; ok mama! Ik vraag; lopen we weer verder? Een goedgemutste ja komt er uit en vol energie bekijken we samen de andere vleugels, klimmen we alle trappen in de torens, zijn onder de indruk van de enorme kanonnen en maken we nieuwe vrienden.  

Bij de bruggetjes van Milford on Sea staan vaak kinderen krabbetjes te vangen. Maar vandaag is er teveel wind. Dus zet ik deze op het lijstje voor een volgende keer. Een volgende keer gaat er zeker komen. We hebben nog niet de gehele ‘big five’ gezien en er is nog voldoende te ontdekken in New Forest.

Ps: tas en telefoon zijn gelukkig terug gevonden.