West-Kreta

Mijn hart maakt een sprongetje, eindelijk weer eens naar mijn zo geliefde Griekenland. Ik heb al aardig wat mooie plekken in de wereld gezien en Griekenland is toch wel een favoriet ❤️.

Kristalhelder

De zon is deze ochtend alweer goed aanwezig en een zeebriesje laat mijn haar dansen. Ik kijk op de kaart welke route we nemen vandaag. Ja, ik weet het, ouderwets maar ik vind het heerlijk om mooie plekjes uit te zoeken en de leukste avontuurlijke route er naar toe uit te stippelen. Een uurtje later arriveren we bij een prachtig meer. Omringd door bergen en olijfbomen. Het is nog vroeg en het kristalheldere water spiegelt de prachtige omgeving. Lake Kournas is het enige natuurlijke zoetwater meer op Kreta met bijzondere planten en dieren. We huren een waterfiets en gaan op zoek naar die bijzondere dieren. Ons geduld wordt op de proef gesteld en pas helemaal aan de andere kant van het meer is het raak. Als eerste zien we een waterslang gracieus door het water glijden en vlak daarna een schildpad. Een geweldig gezicht hoe de schildpadden hier en daar boven het water komen en rondzwemmen. Niet veel later zien we een nog grotere waterslang. Anne springt zelfs in het water met de snorkel maar klimt alweer snel aan boord, brrr het water is toch wel erg fris. Als we na een uur om ons heen kijken zien we dat er tientallen waterfietsen onze kant op komen. De gemiddelde toerist is wakker en gearriveerd, wegwezen hier, en snel op zoek naar een ander rustig plekje. 

Lekker rustig 

Een dag later toeren we rond in west Kreta. Een geweldige route door dorpjes in het binnenland, langs bergtoppen van 2000 meter en door kloven waar je U tegen zegt. Mensen komen we nauwelijks tegen laat staan toeristen. Na elke bocht komen er oo’s en aa’s uit onze monden en staan we versteld van de uitzichten op de bergen en de zee. Naar schatting zijn er 300 tot 400 kloven op Kreta. De beroemdste en tevens langste kloof van Europa is de 16 kilometer lange Samariakloof. Deze pittige kloof hebben Dennis en ik 25 jaar geleden gelopen en is zeker een aanrader als je van natuur, wandelen en een uitdaging houdt. Dit jaar is ons vizier gericht op de Imbroskloof, een meer gezinsvriendelijke 7 kilometer lange versie van de Samariakloof. Met de auto rijden we bovenlangs de Imbroskloof en stoppen we bij een mooi uitzichtpunt. Daar peilen we de interesse bij de kinderen om er later deze week doorheen te lopen. Dat lijkt ze wel wat dus een paar dagen later staan we aan het begin met goede schoenen, water, eten en snoep in de rugzak. 

Uitdaging 

Iedereen er klaar voor? Vol goede moed lopen we onder de houten boog met het bord ingang Imbros kloof. Het begint al gelijk met losse steentjes en ongelijke keien. Anne helpt Jasper de juiste weg te vinden en samen klauteren we verder. Jasper heeft duidelijk meer balans nodig dus stevig aan de hand bij Dennis of mij en in zijn andere hand een stok stapt hij dapper verder. De wanden worden hoger en de kloof steeds smaller. Ik wijs de kinderen de bijzondere lagen aan en vertel over sedimentatie en samengeperste oude zeebodems. Na een kilometer of 4 komen we aan bij een hutje waar een paar koele drankjes en raki wordt verkocht. De raki laat ik deze keer aan me voorbijgaan maar een frisdrank en extra water is heel fijn. We houden hier een wat langere pauze om af te koelen en uit te rusten. Met nieuwe energie klauteren we daarna weer verder. We worden door iedereen ingehaald en gaan heel langzaam, maar hè Jasper doet het maar mooi. En Anne loopt bijna de hele tijd geduldig en vrolijk voorop. Na 6,5 km en 3,5 uur klauteren komen we het eerste punt tegen om op de taxi terug te stappen. Een half uur later stappen we enorm trots uit bij de taverne waar onze auto geparkeerd staat. Dat was nog eens een lesje over doorzetten, elkaar helpen en de natuur! 

Natuurwonder 

Een paar dagen later zoeken we het meest westelijke puntje op. Om daar te komen rijden we door het ruige landschap nog een natuurwonder tegemoet, de Topalia kloof. Hoewel deze voor avonturiers in het juiste seizoen ook wandelend kan worden afgelegd kiezen wij er voor om de indrukwekkende autoroute te nemen. De steile kalksteenwanden bereiken een hoogte tot wel 300 meter en het is de ideale leefomgeving van roofvogels. Vrij snel zien we twee vale gieren zweven. Met hun enorme vleugels, tot een spanwijdte van 2,5 meter, is het bijzonder te zien hoe ze gebruik maken van de thermiek. De weg slingert door en langs de kloof, vele bochten en smalle stukken waardoor Dennis rustig moet rijden. Dat is helemaal geen probleem des te langer kan ik genieten van de prachtige uitzichten. Aan het einde wacht ons een stukje beschermd natuurgebied. Een prachtig fijn zandstrand met een enorme ondiepe baai met turquoise water. Op sommige momenten kleurt het zand zelfs zachtroze. Dit klinkt heel idyllisch maar het is zo overvol met toeristen dat het lastig is een rustig plekje te vinden. Ach ja, je kunt niet altijd de jackpot winnen. Toch vind ik dat Elafonissi beach een plekje in je rondreis zou moeten krijgen maar dan wel met 1 overnachting in de b&b aan het strand. Dan kun je ‘s avonds de prachtige zonsondergang zien en de volgende ochtend voordat de drukte begint naar de idyllische baai. En dan kan je wel spreken over de jackpot winnen! 

Nagenieten

Het laatste appartement ligt op een bijzondere plek in het Ida gebergte (hoogste top 2456 meter). Daar genieten we na in een prachtig zwembad met uitzicht op de vele roofvogels die daar boven de vallei zweven. 

En terwijl de roofvogels boven de vallei blijven zweven, besef ik dat de echte jackpot deze reis niet op één plek lag, maar in alle kleine momenten van verwondering die we samen mochten beleven.

Behind the scenes

Verhalen die de blog niet hebben gehaald 😉

• Jasper heeft zichzelf in de badkamer opgesloten en kreeg het slot niet meer open
• wegwaaien op een mooi strand
• zoutwater doet pijn en smaakt vies volgens Anne 
• vleermuizen spotten in een grot
• het verkeerde appelsap drama

Leuk dat je mijn blog helemaal hebt uitgelezen. Tot de volgende …